6500 kilometer fietsen met een peuter
Bestel

Harold

Na een onderzoek bij de neuroloog en een MRI-scan werd op vrijdag 26 juni 2009 aan mij de diagnose verteld: Harold, je hebt MS. Alhoewel de vermoedens al groot waren, was de boodschap toch een flinke tik. Ik viel helemaal stil. Mijn neuroloog wilde, dat ik na het weekend aan een prednisolonkuur zou beginnen. Dat werd woensdag, want op maandag had ik nog een belangrijke vergadering, ahum…

In juli zou ik aan de 4-daagse van Nijmegen meedoen. Dat leek mijn neuroloog niet zo verstandig. Na de kuur voelde ik mij zodanig, dat ik die 4-daagse snel uit mijn hoofd heb gezet. Ik heb bij de intocht nog enthousiast langs de kant gestaan met de gedachte er in 2010 weer bij te zijn.

Het nieuws sloeg ook als een bom in bij familie en vrienden. Veel belletjes en bezoeken. Persoonlijk vind ik dat allemaal maar zozo, maar het is natuurlijk goed bedoeld. Echter, na zo´n 2 maanden verflauwt de interesse behoorlijk. Niet erg, wel opmerkelijk. Waarschijnlijk, omdat ik zelf aangaf er niet graag over te praten.

In juli heb ik helemaal niets aan sport gedaan. Ook mijn motor (een grote hobby van me) heb ik in de garage laten staan. Pas na een afspraak bij mijn neuroloog ben ik weer gaan hardlopen, wandelen en motorrijden.

Eind juli had ik weer een afspraak met mijn neuroloog. Ik moest gaan na denken over de medicatie en hij adviseerde me met een MS-verpleegkundige te gaan praten. Ik kon ook weer gaan sporten, maar dat moest ik vooral rustig opbouwen.

De medicatie kostte me de nodige kopzorgen obv de bijwerkingen. Het is uiteindelijk Copaxone geworden. Audrey en ik dienen de injecties trouw iedere dag toe.

Het leven ging in augustus gewoon weer verder. Ik ging weer sporten en motorrijden. Voelde me ´s avonds wel vermoeider en ging daarom vroeger naar bed. Allerlei documentatie over MS lezende, kreeg ik de behoefte om met lotgenoten te praten. Ik heb me daarom bij de MSVN aangesloten en elke 2 maanden bezoek ik een bijeenkomst. Nuttig en ook nog gezellig.

Half november kreeg ik opeens last van mijn gezichtsvermogen. De coördinatie tussen mijn  ogen ging niet goed. Daarnaast liep ik als een dronken man. Ik dacht eerst, dat het aan de medicatie lag, waarmee ik 2 november gestart was. Na een week dacht ik opeens: shit, het kan ook een schub zijn! Na onderzoek in het ziekenhuis bleek inderdaad, dat ik een aanval van mijn MS had. Mijn neuroloog vond een Prednisolonkuur verstandig, maar omdat het net beter ging, wilde ik nog even wachten. Achteraf heel spijtig, want zo´n kuur is alleen maar goed. Door niets te doen kan je je lichaam alleen maar (nog) meer schaden.

Begin januari ben ik in samenspraak met mijn neuroloog toch maar aan een kuur begonnen. Met mijn ogen ging het gelukkig al goed, alleen wankelde ik nog tijdens het lopen.

Maar jeetje, wat ben ik achteraf blij dat ik weet dat ik MS heb. Last van je gezichtsvermogen zonder die wetenschap? Ik zou behoorlijk nerveus geworden zijn. Zo´n aanval is fysiek en mentaal zeer zwaar om mee te maken. Begin januari heb ik in mijzelf best gevloekt en gehuild. Je doet er zo weinig aan.

Inmiddels heb ik wel ontdekt, zeker na een aanval, dat je leven gewoon verandert. Fysiek ben ik tot minder in staat en dat is best moeilijk voor me. Van een middag boodschappen doen en even de stad in, ben ik best moe. Het wandelen heb ik weer opgepakt, maar ik mag denk ik blij zijn, als ik in goede doen 15 km kan wandelen.

Erover praten is moeilijk voor me. Mijn omgeving zegt steeds: rustig aan, denk om je toekomst. Ik begrijp, dat ze het zeggen, maar het is moeilijk te aanvaarden. Ik kon verdorie zoveel meer!!

Sinds eind juni 2009 beheerst MS mijn leven (of laat ik MS mijn leven beheersen?). Echter, ik moet wel inzien, dat er in mijn leven meer is dan MS…

Copyright © 2014 Droomdoener