6500 kilometer fietsen met een peuter
Bestel

Gehaald!

Door Irma de Jong (moeder van Pieter-Bas)

Vanuit Huizen, via een omweg naar Santiago de Compostela en weer terug. Meer dan 6400 km op de fiets. Deze droom van Pieter-Bas en Ellen is uitgekomen.

Eerlijk gezegd dacht ik dat ze op de terugweg in Zuid-Frankrijk wel de trein zouden nemen. Of omdat ze het zat waren of omdat omstandigheden hen daartoe zouden dwingen. Gelukkig is die gedachte niet uitgekomen. Wij, de ouders van Pieter-Bas, hebben de drie vanaf de Frans-Spaanse grens tot en met León (in Spanje) twee maanden lang zo’n beetje gevolgd. In die tijd hebben we hen tien keer ontmoet, meestal gekoppeld aan hun rustdag.

Pieter-Bas zei ons eens: ‘als je het zelf niet hebt meegemaakt dan weet je niet wat het is.’ Wij hebben het weliswaar niet zelf meegemaakt, maar we waren wel twee maanden erg dichtbij. Ook wij hadden in Noord-Spanje last van de Tramontana. Ik maakte me grote zorgen in mijn wiebelende caravan, wetende dat zij ongeveer 50 kilometer verderop in diezelfde zware storm en regen in hun tentje lagen. Met de auto en caravan, klimmend op de autosnelweg in Spanje zagen we door welk gebergte zij fietsten

In het land van La Mancha, ten zuidoosten van Madrid, voelden we de hitte op het open land waar zij doorheen fietsten. En in Santiago de Compostela zagen we hen tussen alle echte en onechte pelgrims aankomen.

Ik kan me voorstellen dat het niet meevalt, als je op een zandpad fietst dat plotseling ophoudt tussen de sinaasappelboompjes. Of de geplande overnachtingsplek is vol en je moet nog ‘even’ verder fietsen. Of het fietspad bestaat uit kleiachtig zand met stenen en je krijgt binnen twee uur drie lekke banden. Of de helling is zo steil dat je eerst samen de ene fiets naar boven moet duwen en daarna samen de andere fiets met de kar.

Maar iedere keer als we op de afgesproken camping die drie lachende koppen zagen aankomen dacht ik: ‘Ik heb me weer voor niets zorgen gemaakt.’ Immers, het zijn verstandige mensen, uitstekende ouders en ze hebben goed materiaal. Het mooie is: Fenna vond het allemaal prima! Toen Pieter-Bas en Ellen hun darmen voelden, had Fenna nergens last van. Als Pieter-Bas en Ellen het wel eens zat waren dan zat Fenna vrolijk te lachen en te zingen.

Geloof me, het was niet altijd gemakkelijk. Ik vind het dan ook bijzonder knap en moedig dat ze dit gepresteerd hebben. Geen relatietherapie kan hier tegen op. Immers, ze zijn in die 140 dagen zeer goed op elkaar ingespeeld.

Ze kennen ondertussen wel elkaars sterke en zwakke kanten en elkaars nukken. En welke ouders maken hun kind zo lang zo intens mee en andersom?

Ook kan geen enkele (zelf)managementcursus op tegen hun prestatie. Ze hebben zich een doel gesteld en dat nagestreefd. Het bewijst dat je door het nemen van kleine stapjes je doel ook kunt bereiken. Niet alleen de uitkomst is belangrijk, even belangrijk is het proceshet onderweg zijn. Je moet om kunnen gaan met tegenslagen. Volhouden en optimistisch blijven is het motto. Je moet open-minded zijn.

Ik heb bijzondere waardering voor deze enorme fysieke en mentale prestatie en ben dan ook erg trots op ze. Deze droom is waarheid geworden. Ze zijn met nog meer nieuwe dromen thuis gekomen die, op termijn, uit zullen komen. Daar ben ik van overtuigd.

Copyright © 2014 Droomdoener