6500 kilometer fietsen met een peuter
Bestel

Saskia

Het was in januari 2008, nu alweer bijna twee jaar geleden, dat bij mij de diagnose Multiple Sclerose werd gesteld. Alhoewel ik die eerste klap wel redelijk te boven ben en het een plek heb kunnen geven, sta ik er soms nog steeds versteld van dat ik, dat leuke blonde meisje van 36 dat ik wel eens in de spiegel tegenkom, verdorie toch echt MS heb. Dat is voor iemand toch bijna niet te bevatten?

Afgezien van een kruk die ik nodig heb om langere afstanden mee te lopen en de rolstoel die ik sinds kort voor de nog wat langere stukjes moet gebruiken, zie je gelukkig niet dat ik wat ‘onder de leden heb’.

Als ik er á la minute afstand van kon doen, dan dumpte ik die hele MS natuurlijk zonder omkijken zo in de prullenbak. Maar helaas kan MS niet (althans nog niet) genezen worden. Daar ben ik dus mooi klaar mee. Er zijn soms best enge momenten, bijvoorbeeld als er een rare klacht de kop op steekt. Op die momenten vraag ik me af waar dit heen gaat. Ook dat ik kort geleden te horen kreeg dat de MS naar de secundair progressieve fase was gegaan was voor mij slikken. Je moet zoveel dingen gewoon accepteren, zoals dat ik straks misschien wel in een scootmobiel moet zitten omdat mijn lichaam dingen doet die ik helemaal niet wil. Niemand weet of kan zeggen hoe het allemaal zal lopen. De ene MS is immers de andere niet en ik heb nog steeds geen kristallen bol in het bezit die ook echt werkt. Ik leef met de dag en wil volop genieten en openstaan voor het leven. Dat lukt me aardig, dankzij een heleboel lieve mensen om mij heen en de vele mooie dingen die spontaan gebeuren.

Ze zeggen wel eens dat hoop doet leven. Nou, dat klopt wel en dat is wat me kracht geeft om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Misschien loop ik volgend jaar wel weer eens de stad in zonder krukken, wie zal het zeggen?

Misschien dat er binnen nu en 10 jaar wel hét medicijn word gevonden om die hele rot MS te genezen! In ieder geval wordt er hard gewerkt aan onderzoek om MS te genezen, te voorkomen of om aangetaste zenuwen weer te herstellen. Het idee dat er volop ontwikkeling in die onderzoeken zit geeft me veel hoop.

Ik vind het erg stoer van mijn zus(je), haar vriend en dochter Fenna  dat zij deze uitdagende fietstocht gaan maken. En waarom ook niet?! Ik ken Ellen en Pieter-Bas als zeer sportief, avontuurlijk en open minded. Ik waardeer het heel erg dat ze met dit idee bij me kwamen om de tocht nog meer betekenis te geven en om zo wat voor mij en alle andere mensen met de diagnose MS te kunnen doen. Dat deed me wel even slikken. Ze hadden het ook gewoon kunnen doen zonder er dit goede doel aan te verbinden. Wat heb ik toch lieve familie!

Ik ben er van overtuigd dat het een mooie en onvergetelijke ervaring zal gaan worden. Ellen en Pieter-Bas, veel liefs en succes voor jullie!

Copyright © 2014 Droomdoener