6500 kilometer fietsen met een peuter
Bestel

Thea

Mijn naam is Thea en ben 41 jaar jong. De eerste symptomen van MS begonnen in 1997 met dubbelzien. De diagnose MS werd nog niet gesteld, ondanks een MRI en een lumbaalpunctie. Hierop was niets te zien, ze dachten toen aan een TIA en stress. Maar ik wist toen al vrijwel zeker dat het MS was, omdat mijn zus deze ziekte ook had.

In 2006 verergerden de klachten en werd de diagnose MS alsnog gesteld. Ze zagen toen de witte stippen in mijn hersenen. Op dat moment werkte ik nog vier dagen in de week en ben hiermee na de diagnose ook gewoon doorgegaan. Mijn leven veranderde niet door de diagnose. Omdat ik eigenlijk al wist dat het MS was, kwam de diagnose niet als een klap.

Ik heb nu de secundair progressieve vorm volgens mijn neuroloog, maar ik zie nog steeds vooruitgang. Het gaat op dit moment beter met mij dan een jaar geleden. Toen liep ik moeilijk, had stijve benen, kon mijn linkerbeen niet optillen, kon mijn tenen niet bewegen en mijn linkerhand was ook behoorlijk stijf. Dat is nu allemaal minder geworden. Ik heb nu ook geen schubs meer. Die had ik in het verleden wel, maar die gingen altijd weer over.

Sinds een jaar werk ik niet meer en dat geeft een hoop rust. Ik doe nu ook dingen die ik eerder niet deed, zoals bijvoorbeeld de tuin onderhouden. Toen ik nog werkte had ik daar de energie niet voor. En ook in huis ziet het er een stuk schoner uit! Het huishouden deed ik altijd met de franse slag, omdat ik voorheen al mijn energie aan mijn werk besteedde.

Door de MS ben ik wel meer gaan bewegen. Twee keer per week doe ik 40 minuten aan fysiofitness. Vroeger deed ik niet veel aan sport, dus dat is natuurlijk wel positief. Ik merk ook dat het bewegen mij goed doet. Daardoor merk ik dat ik vooruit ga en veel meer dingen kan dan een jaar geleden.

Ik gebruik geen medicijnen, maar heb wel twee keer een methylprednisolonkuur gehad, waardoor ik ben opgeknapt. Mijn orthomoleculair arts heeft mijn vitaminetekorten onderzocht en op zijn advies slik alleen nog vitamines en LDN (Lage Dosis Naltrexone).

Ondanks dat ik niet alles meer kan, zoals het uitoefenen van mijn favoriete hobby shoppen, zijn mijn relaties niet veranderd. Wel moet ik, als ik een dagje weg ga of wanneer ik op vakantie ga, wel meer nadenken over het hoe, wat en waarheen. Voor de lange stukken die ik niet kan lopen heb ik een rolstoel en sinds januari 2009 ook een scootmobiel, zodat ik mijn hondje kan uitlaten.

Heb er wel weer nieuwe vriendschappen bij gekregen, onder andere met Saskia, die 100 meter verderop woont. Omdat zij ook MS heeft kunnen wij daar makkelijk over praten en begrijpen we elkaar. Dat vind ik wel belangrijk. Met andere vrienden heb ik het er natuurlijk ook wel eens over. Maar dat doe ik niet te vaak, omdat ze het niet helemaal kunnen begrijpen. Ook wil ik niet als een patiënt overkomen, maar gewoon Thea zijn zonder die MS.

Mijn leven met MS ziet er niet zo slecht uit vind ik zelf. Als ik wel eens naar andere mensen kijk, denk ik ook altijd dat het nog erger kan. Ook waardeer ik de kleinere dingen meer en ben ook dankbaar dat ik nog kan lopen en niet permanent in een rolstoel zit, zodat ik nog zelfstandig ben en kan autorijden.

Ik ben ook heel blij dat jullie dit doen voor alle MS patiënten, want ik en alle anderen willen natuurlijk wel van MS af. Dus geld voor onderzoek is altijd welkom!

Copyright © 2014 Droomdoener